Polska

Kopalnia soli w Wieliczce

KOMORA DROZDOWICE
Jest to jedna z bardziej regularnych komór, wyeksploatowana w XVIII w. (wysokość 20 m, objętość 12 800 m3), wyposażono w piękną kolumnadę wspornic, zwieńczonych bardzo symetryczną konstrukcją podstropową. Znaczną część wyrobiska wypełnia długi i szeroki kaszt z bierwion, który poprawia znacznie stabilność skalnej otoki. W ścianie owego kasztu wycięto dwie obszerne wnęki i ozdobiono je śnieżnymi wykwitami soli, by umieścić w nich nieporadne strofy starej pieśni górniczej. Natomiast dwie tablice pamiątkowe, widniejące na przeciwległej ścianie, mówią lapidarnie o ponad 600-letnich związkach wielickiej kopalni z Uniwersytetem Jagiellońskim w Krakowie. Król Kazimierz W. bowiem, zakładając Akademię Krakowską w 1364 r. postanowił, że profesorowie nowej uczelni będą wynagradzani z dochodów tej kopalni.
Naczelne miejsce w komorze zajmuje okazały pomnik dwóch cieśli-górników wykuty w soli w latach 1966-67 przez mistrza Antoniego Wyrodka. Pomnik ten jest wyrazem uznania dla rzetelnej pracy dawnych cieśli górniczych, albowiem im głownie zawdzięcza się fakt, że zabytkowa, historyczna część kopalni dotrwała do naszych czasów.

Komora Weimar
Komora Weimar

 

JEZIORO WEIMAR
W 1790 r. zwiedził kopalnię Johann Wolfgang Goethe, w orszaku księcia Weimaru. Dla upamiętnienia ich wizyty, nazwano tę komorę i znajdujące się w niej jezioro imieniem miasta, w którym wielki poeta niemiecki spędził długie lata swego twórczego życia. Wysokość komory wynosi ok 30 m, a jej kubatura – 9100 m3.
Samo jeziorko ma zaledwie 2 m głębokości. Na większą natomiast uwagę zasługuje wylot starego chodnika usytuowany tuż pod stropem. Wraz z chodnikiem dolnym, którym wchodzi się do komory, stanowią doskonały przykład wzorowego ciągu wentylacyjnego. Problem należytej wentylacji górniczych stanowisk pracy, był zawsze i jest nadal problemem bardzo ważnym: bez stałego dopływu świeżego powietrza praca w kopalni jest niemożliwa.
Drewniane schody pnące się po ociosie i okolny krużganek ułatwiają dostęp dla kontroli stropu, stanowiąc równocześnie charakterystyczny element dekoracyjny na wpół mrocznego wnętrza.