Szlak Dwóch Kopców

BRAMA KRAKOWSKA stanowi najbardziej na południe wysuniętą krainę Wyżyny Krakowskiej, leżącą między Garbem Tenczyńskim, a Wisłą, i sięga od okolic Spytkowic po Kraków. W obręb Bramy Krakowskiej wchodzą na przemian malownicze zrębowe wzgórza jurajskie (Skałka, Wawel, wzgórza koło Piekar, Czernichowa i Kamienia, Kajasówka, Ratowa) i rowy tektoniczne (Rudawy, Cholerzyński, Wisły). Między Tyńcem a Skawiną Brama Krakowska przekracza Wisłę i obejmuje wzgórza, o podobnym do tamtych charakterze: Wzgórza Tynieckie, Górka Kostrzewska i Pychowicka, Krzemionki Zakrzówskie i Podgórskie. W tym też miejscu przełom Wisły jest największy.
Brama Krakowska utworzyła się w wyniku ruchów górotwórczych, które nastąpiły na przełomie starszego i młodszego trzeciorzędu, a przede wszystkim w miocenie (26-14 milionów lat temu). Wówczas wydźwignięte zostały Karpaty, a położone na północy skały pod wpływem nacisku popękały, po części zapadły się. W ten sposób potworzyły się opisane wyżej malownicze zrębowe wzgórza i rowy tektoniczne; te ostatnie wyścielone są przeważnie iłami, które pozostawiło po sobie zalewające je niegdyś morze mioceńskie i zostały odsłonięte przede wszystkim w wyniku erozyjuej działalności Wisły.

KOPIEC KOŚCIUSZKI
„[…] I urosła; już ją widzi przechodzień daleki –
Wawel runie – a zostanie: Mogiła Kościuszki!”
(Kornel Ujejski „Pogrzeb Kościuszki”)

Położenie krajobraz. Żaden ze szlaków w okolicach Krakowa nie daje możliwości oglądania tak wspaniałej panoramy miasta i otaczających go okolic, tak wszechstronnego wyobrażenia o jego pięknie krajobrazowym, jak Szlak Dwóch Kopców. Podobnej panoramy, jak z Kopca Kościuszki, nie ma żadne inne miasto wojewódzkie w Polsce! Wynika to z położenia Kopca: leży na wzgórzu bł. Bronisławy (299 m n.p.m.), wznoszącym się prawie 100 m nad poziomem Krakowa.
Obracając się od północnego zachodu, zgodnie z ruchem wskazówek, zegara – widzimy jakby olbrzymią misę, w której rozbudował się Kraków. A więc młode przedmieścia Krakowa: Bronowice, Łobzów, Czarna i Nowa Wieś, z nowymi osiedlami mieszkaniowymi i obiektami uniwersyteckimi. Za nimi na horyzoncie rysuje się Wyżyna Krakowska Północna, a ku wschodowi – Wyżyna Miechowska i Wysoczyzna Proszowicka. W prawo lśni w słońcu zwarto zabudowane centrum – Stare Miasto, nad którym dominują liczne wieże kościołów z kościołem Mariackim i katedrą wawelską na czele. Jakby dla kontrastu – nad starymi murami unoszą się dymy kombinatu metalurgicznego im. Lenina w Nowej Hucie, i przesłaniają dalszy w tę stronę widok. Dalej wzrok gubi się w zamglonej i płaskiej Dolinie Wisły (Kotlinie Sandomierskiej) i zatrzymuje się na charakterystycznym stożku Kopca Krakusa, na malowniczych Krzemionkach Podgórskich, a całkiem blisko – na pokrytych lasem Skałach Twardowskiego (Krzemionkach Zakrzówskich). Ponad tymi ostatnimi wznoszą się wzgórza Swoszowic, Rajska, Kosocic i Chorągwicy.

You May Also Like