Kamień Pomorski

Uzdrowisko
Źródło solankowe odkryto w Kamieniu przypadkowo w roku 1876 podczas wierceń w poszukiwaniu węgla kamiennego. Pierwsze wiercenia wykazały obecność solanki na głębokości 325 m. Solanka wydobywała się pod silnym ciśnieniem w ilości około 435 l na minutę. W późniejszych latach otwór pogłębiono do 615 m, a wydajność solanki wzrosła do 600 l na minutę. Obecnie solanka wytryskuje w ilości 219,7 l na minutę, a temperatura jej wynosi 14°C. Jest to stężona solanka jodowo-bromowa, która zawiera około 36 g substancji stałych w 1 kg wody. Ze względu na zawartość farmakodynamicznie czynnych jonów: bromowego, jodowego, żelazawego, sodowego, wapniowego, magnezowego i wodorowęglanowego, hipertoniczna solanka jodowo-bromowa ma charakter alkaliczno-ziemny. Do kąpieli, inhalacji i przepłukiwań można ją stosować w stanie naturalnym. Do kuracji pitnej używana jest w stanie rozcieńczonym i nasycona dwutlenkiem, węgla.
Poza źródłem solanki, w okolicy Kamienia znajduje się rozległy obszar torfowisk, który dostarcza borowiny dla celów leczniczych. Borowina ma charakter trzcinowo-turzycowy i należy do typu nizinnego. Zawiera ona 85,3% części organicznych i 14,7% części nieorganicznych.
Z położenia geograficznego i warunków geologicznych, ze specyficznego klimatu nadmorskiego i zasobów naturalnych tworzyw leczniczych wypływają następujące wskazania lecznicze chorób: układu ruchowego, dróg oddechowych, układu krążenia, przewodu pokarmowego, układu nerwowego, narządów rodnych kobiet, skóry oraz stany rekonwalescencji po przebytych chorobach.

Zabytki
Katedra jest największym a zarazem najstarszym i najpiękniejszym zabytkiem. Założona na planie krzyża łacińskiego ma około 63 m długości i około 21 m szerokości. Jest to budowla bazylikowa o nawie środkowej wyższej i dwu nawach bocznych niższych.
W miejscu, gdzie dzisiaj podziwiamy piękną katedrę, stała niegdyś pogańska kącina. W czasie swego pobytu w Kamieniu, biskup Otton poświęcił ową kącinę na cele kultu chrześcijańskiego. Kamień węgielny pod budowę kościoła murowanego położono 24 czerwca 1175 roku. Dzień ten był 51. rocznicą przybycia do Kamienia polskich misjonarzy. W roku 1176 kościół awansował do rangi katedry, po przeniesieniu z ciągle nękanego przez Duńczyków Wolina siedziby biskupstwa, związanego z arcybiskupstwem gnieźnieńskim. Z tego okresu zachowały się częściowo wykonane z granitowych ciosów, ściany prezbiterium i transeptu, gdzie założono gotyckie sklepienie po pożarze w roku 1308.
W XIV wieku odbudowano w stylu gotyckim nawę główną i północną, a dopiero na początku XV wieku nawę południową. Od północy dobudowano wtedy wspaniały wirydarz, jedyny przykatedralny wirydarz w Polsce. Na pierwszym piętrze wirydarza mieszczą się cztery sale skarbca katedralnego, o którym Jan Długosz wspominał, że był najbogatszym spośród wszystkich skarbców katedralnych w Polsce. Bezcenne zabytki ze skarbca zginęły w czasie ostatniej wojny.

You May Also Like