Kamień Pomorski

W pierwszej połowie XIV wieku Kamień liczył około 500 mieszkańców a 200 lat później nieco poniżej 1000. Z początkiem XVII wieku notowano w Kamieniu 25 piwowarów, 17 szewców, 9 krawców, 6 piekarzy i 5 kowali (inni rzemieślnicy reprezentowani są w mniejszej grupie). Występują też nieliczni medycy miejscy, a w roku 1709 istniały już 2 apteki. Razem mieszkało w Kamieniu w tym okresie około 120 rzemieślników. Jednocześnie stan kupiecki reprezentowało tylko 4 kramarzy, a żeglarzy wpisanych było 8.
Wielki pożar w roku 1483 zniszczył miasto całkowicie z wyjątkiem ratusza i kościołów. Z ponownego pożaru w roku 1538 zachował się jedynie ratusz. Zrozpaczeni mieszkańcy chcieli całkowicie opuścić miasto i przenieść się gdzie indziej. Wówczas to książę Barnim X, aby temu zapobiec, zezwolił na wyrąb drzewa w swoich lasach na budowę domów.
Z zachowanych spisów zbrojnych, których dostarczyć miały miasta dla obrony kraju, dowiadujemy się, że Kamień stawiał 8 konnych i 40 pieszych, zajmując pod tym względem 19 miejsce wśród innych Miast zachodniopomorskich.


Od roku 1653 Kamień należał do Szwedów, którzy opanowali całkowicie ujście Odry.
Po pokoju w Saint Germain w roku 1679, Kamień przeszedł pod panowanie Brandenburgii, a po roku 1815 wraz z całym Pomorzem w skład monarchii pruskiej. W tym okresie liczba mieszkańców powoli wzrastała, osiągając w 1842 roku 3486. Ludzie ci jednak często nie mogli znaleźć sobie zatrudnienia i musieli emigrować. W latach 1856-1864 z całego powiatu kamieńskiego 490 osób wyemigrowało do Ameryki, a 2500 osób do uprzemysłowionych Niemiec zachodnich.
Kamień został wyzwolony w dniu 7 marca 1945 roku przez oddziały 9. korpusu pancernego gwardii i 79. korpusu piechoty wchodzące w skład 1 Frontu Białoruskiego. W wyniku działań wojennych miasto zostało zniszczone w 78%. Największą stratą było zniszczenie zabytkowego śródmieścia, wielkiego browaru, dworca kolejowego i zabudowań uzdrowiskowych.
W roku 1946 mieszkało tu zaledwie 1576 osób, natomiast w roku 1965 liczba mieszkańców wzrosła do 5300. Najważniejszym czynnikiem miastotwórczym było — od końca XIX wieku — i pozostanie uzdrowisko.

You May Also Like