Koszalin

W wyniku działań wojennych miasto zostało zniszczone w 50%, a w obrębie murów miejskich nawet w 70%. Bezpośrednio po wyzwoleniu wszystkie zakłady przemysłowe i przedsiębiorstwa gospodarki komunalnej były nieczynne.
Do miasta zaczęły, napływać coraz liczniejsze grupy osadników oraz planowe transporty repatriantów ze wschodu. Jednocześnie trwała akcja wysiedlania Niemców, podobnie zresztą jak i na pozostałych terenach Ziem Zachodnich.
Umowa poczdamska z sierpnia 1945 roku, która ustaliła naszą granicę zachodnią na Odrze i Nysie, postanowiła w rozdziale XIII, że „…Trzy rządy rozważywszy sprawę pod każdym względem, uznają, że należy przedsięwziąć przesiedlenie do Niemiec ludności niemieckiej lub jej elementów pozostałych w Polsce, Czechosłowacji i na Węgrzech…„.
Wzmożone budownictwo i rozwój miasta datują się od roku 1950, kiedy w wyniku nowego podziału administracyjnego, Koszalin podniesiono, do rangi stolicy województwa. W roku 1951 ludność miasta wzrosła o 46% i wynosiła 27,5 tysiąca mieszkańców.
Żywiołowo rozwijały się istniejące zakłady pracy i powstawały nowe: Koszalińskie Zakłady Przemysłu Lniarskiego „Płytolen”, Fabryka Urządzeń Budowlanych, Koszalińska Wytwórnia Części Samochodowych, Koszalińska Fabryka Mebli, Zakłady Przemysłu Elektronicznego „Kazel”, Spółdzielnia Pracy Ozdób Choinkowych itd.
W roku 1964 ludność miasta wzrosła do 51,7 tysiąca.

Jezioro Jamno
Jezioro Jamno

Historia portu
Ważną rolę w rozwoju Koszalina jako portu odegrało jezioro Jamno. Jamno było miejscem dogodnego schronienia, gdyż mierzeja stanowiła naturalny falochron, za którym nękane burzami i sztormami statki, zawsze znajdowały spokojną przystań.
W roku 1331 biskup Fryderyk nadał miastu wieś Jamno i w ten sposób Koszalin tworzył przyczółek do ekspansji na jezioro i na morze. W dalszych latach miasto wykupiło prawie całe jezioro Jamno i odcinek przylegającego doń wybrzeża, wchodząc automatycznie w posiadanie praw do żeglugi i rybołówstwa. Od roku 1386, Koszalin poprzez związek zawarty z Kołobrzegiem, należał pośrednio do Hanzy.
Związek Miast Hanzeatyckich powstał na początku drugiej połowy XIV wieku dla ochrony interesów kupiectwa miast wchodzących w jego skład, a rozrzuconych na wybrzeżach Morza Bałtyckiego i Północnego.
W hanzeatyckim handlu śledziami nie próbowano wprowadzać sprzedaży na wagę lecz zachowano beczkę jako jednostkę ilości handlu hurtowego. Stąd też dążność do ujednolicenia wielkości beczek śledzi na płaszczyźnie ogólnohanzeatyckiej.
W roku 1383 zjazd hanzeatycki w Lubece przesłał do Koszalina, Kołobrzegu i Słupska oraz innych miast pomorskich listy z ostrzeżeniem, że sporządzane tam beczki na śledzie są mniejsze od obowiązującego wzorca rostockiego i tym samym stanowią przedmiot wielu zażaleń.
Zasadniczym czynnikiem kontrolującym produkcję beczek były cechy bednarzy. Na Pomorzu jednak istniały miejscowości, których ludność zajmowała się sporządzaniem beczek, mimo że nie istniały tam ani cechy, ani nie było mistrzów bednarskich. W miejscowościach tych znajdowali zatrudnienie uciekający od swych majstrów czeladnicy. Na powyższy stan rzeczy zwrócił uwagę miastom pomorskim zjazd hanzeatycki z roku 1389.

Tagi: drzwi Koszalin, dietetyk Koszalin, fotograf na imprezy Koszalin, firma transportowa Koszalin

You May Also Like