Koszalin

W roku 1653, tym razem po raz ostatni, miasto nawiedziła dżuma, która pochłonęła 800 mieszkańców. Źródła podają, że w Koszalinie w roku 1671 zamieszkiwało zaledwie 80 osób.
Od lutego do końca kwietnia 1675, pojawili się nagle w mieście Szwedzi i zajęli kwatery. Na mieszkańców nałożono wysoką kontrybucję, tak że miasto, które zaczęło się dźwigać ze wszystkich nieszczęść zubożało, a wielu mieszczan zostało zrujnowanych.
W dniu 11 października 1718 roku o godzinie 14.00, gdzieś przy obecnej ulicy Bogusława II, w czasie suszenia słodu wybuchł pożar. Silny północno-zachodni wiatr rozsypał snopy iskier na całe miasto, które w oka mgnieniu stanęło w płomieniach. Ponieważ wielu mieszczan było na jarmarku w Karlinie, o gaszeniu ognia nie było mowy. Z 387 domów mieszczańskich spaliło się 317, a poza tym ratusz, z którego uratowano jedynie skrzynię z przywilejami miasta, część zamku książęcego, kościół zamkowy oraz bibliotekę miejską z bezcennymi dokumentami i pismami. Pierwszym miastem, które udzieliło spalonemu Koszalinowi pomocy był Białogard. Już następnego dnia wysłano wozy z chlebem, mięsem, grochem, kaszą itd.


Obok trudności finansowych znaczną przeszkodę w odbudowie miasta stanowił brak materiałów budowlanych. Wyjściem z impasu było rozebranie do połowy murów obronnych, z wieżami i bramami.
Na zgliszczach średniowiecznego Koszalina powstało nowe miasto — powiększono rynek, poszerzono i wyprostowano większość ulic. Poza odbudową starego miasta rozbudowano również przedmieścia.
W roku 1737, kosztem 3260 talarów założono drewniane wodociągi, sprowadzające wodę z pobliskiej Góry Chełmskiej. Na wielu ulicach znajdowały się zbiorniki, do których spływała czysta, krystaliczna woda.
W czasach wojny siedmioletniej, kwaterowali w Koszali­nie Rosjanie, a w czasie wojen napoleońskich Francuzi.
W XIX wieku Koszalin rozwijał się bardziej dynamicznie niż dotychczas. Wpłynęło na to tworzenie się przemysłu i rozwój handlu, rozbudowa zaplecza gospodarczego i budowa dróg bitych i żelaznych. Jeżeli w roku 1800 mieszkało w Koszalinie 3 223 osób, to w roku 1900 — 20 417, a w roku 1939 — 33 508.
W czasie II wojny światowej pracowało w koszalińskich fabrykach m.in. 15 tysięcy Polaków.
W godzinach wieczornych 3 marca 1945 roku, oddziały 3 korpusu pancernego gwardii, wchodzące w skład 2 Frontu Białoruskiego, uderzyły na Koszalin. Nieprzyjaciel, naciskany z kilku stron jednocześnie, zaczął opuszczać miasto, wykorzystując luki w ugrupowaniu radzieckich wojsk pancernych. Aby, temu przeciwdziałać, pododdziały 272 dywizji piechoty pod dowództwem pułkownika Mieszkowa, które 4 marca podeszły pod Koszalin, przecięły wojskom nieprzyjaciela drogi odwrotu. Pozostałe w Koszalinie oddziały niemieckie kontynuowały opór tylko do wieczora i widząc, że sytuacja jest beznadziejna, skapitulowały. Do rana 5 marca miasto zostało całkowicie oczyszczone z nieprzyjaciela.
W związku ze zdobyciem Koszalina wydano na Kremlu rozkaz, w którym czytamy: „…Dla uczczenia zwycięstwa oraz oddziałów, które najwięcej odznaczyły się w bojach o miasto Koszalin, przedstawić je do nadania nazwy „Pomorski” i udekorowania orderami. Dzisiaj, 4 marca o godzinie 23.00, stolica naszej Ojczyzny Moskwa, w imieniu Ojczyzny salutuje waleczne wojska 2. Frontu Białoruskiego, które zdobyły miasto Koszalin, dwudziestoma salwami artyleryjskimi z dwustuczterech dział…„.

Tagi: Panele Podłogowe Koszalin, podłogi Koszalin, Fotograf ślubny Koszalin|busy do Holandii Koszalin

You May Also Like