Koszalin

Historia miasta
W dniu 23 października 1243 roku książę pomorski Bogusław II nadał klasztorowi norbertanów w Białoboku wieś Koszalin położoną w pobliżu Chełma (Góry Chełmskiej). Książę uwolnił wszystkich osadników niemieckich, którzy mieli być przez klasztor do wsi sprowadzeni, od wszelkich opłat i świadczeń na rzecz księcia, aby ułatwić przybyszom osiedlanie się i zagospodarowanie na nowym terenie.
W roku 1266 biskup kamieński Herman von Gleichen przekszałcił wieś Koszalin w miasto, przez wystawienie lubeckiego przywileju lokacyjnego. Koszalin ze swoim odrębnym ustrojem w słowiańskim otoczeniu, wymagał obwarowania. Miasto obwarowane zyskiwało większy stopień bezpieczeństwa i samodzielności, a w razie potrzeby mogło łatwiej bronić swojej autonomii.
Pierwotne umocnienia nowego miasta były drewniane. Później dopiero, po założeniu w pobliżu miasta siedmiu cegielni, palisadę stopniowo zastępowano murami. W 1310 roku budowa obwarowań została ukończona. Miały one 46 wieżyczek a otaczający mur – 20 stóp wysoki — liczył w obwodzie około 2600 kroków, i zamykał miasto rowami w stosunkowo ciasnej przestrzeni, o średnicy około 800 kroków. W nowym systemie obwarowań najważniejszymi elementami były trzy bramy: od północy – Młyńska, od południa – Wysoka, od zachodu — Nowa.


Punktem centralnym był czworokątny rynek. Formę kratową zabudowy tworzyły dwie ulice podłużne i prostopadle się przecinające ulice poprzeczne.
Przypuszczać należy, że podgrodzie zaludnione nadal przez Słowian, stanowiło najbliższą przyległość miasta. Zarządzenie rady miejskiej miasta Koszalina z roku 1516 stanowiło, że „…nikomu nie wolno kupować poza miastem pod karą 3 funtów, również nie wolno kupować od ludzi wendyjskich (tj. Kaszubów), o wendyjskiej mowie, by nie wynikła szkoda dla ogółu mieszczan z powodu nieznajomości tego języka…”.
Od roku 1556 Koszalin był rezydencją książąt. Książę Jan Fryderyk zburzył stare zabudowania klasztorne i w roku 1568 rozpoczął budowę zamku książęcego.
Gdy w roku 1574 Koszalin witał uroczyście nowego księcia – Kazimierza — odbyła się wspaniała uczta. Na stołach stały liczne srebrne puchary — był bowiem zwyczaj, że każdy nowy radny, po wybraniu go na to stanowisko, fundował srebrny puchar. Ponieważ zwyczaj ten obowiązywał już od lat, kolekcja pucharów, była imponująca…
W roku 1585 miasto nawiedziła trzecia z kolei epidemia dżumy, której ofiarą padło 1400 ludzi.
Wojna trzydziestoletnia (1618-1648) również, nie oszczędziła miasta. Żołnierze księcia Wallensteina grasowali na ulicach. W mieście panował głód i nędza. Ludzie „…jedli trawę i ziemię, chleb, pieczono z pąków leszczyny, olchy oraz wytłoczyn…”. Wielu mieszczan opuściło mury miasta. Pod koniec wojny z około 450 domów, 200 leżało w gruzach.

Tagi: Fotograf Koszalin, Okna Koszalin, transport ciężarowy Koszalin, Drzwi i Podłogi Koszalin

You May Also Like