Łeba – Ustka

Na obszarze Parku obowiązują szczególne przepisy porządkowe dla zwiedzających i turystów. Tak więc nie należy zanieczyszczać terenu, płoszyć zwierzyny, niszczyć drzew i innych roślin, zakłócać ciszy, palić ognia. Biwakować należy w miejscach wyznaczonych przez Dyrekcję Parku. Ruch turystyczny może się odbywać tylko po drogach i ścieżkach oraz wodach wyznaczonych do tego celu przez Dyrekcję Parku.
We wsi Rąbki (3 km) wchodzimy na betonową drogę, którą biegnie w dalszym ciągu na zachód, prowadzi nas do poniemieckiej wyrzutni rakiet typu V (6,5 km). Wyrzutnia nie spełniła na szczęście swego zadania. Skończyło się tylko na budowie fundamentów i zaplecza. Szybki marsz Armii Radzieckiej uniemożliwił hitlerowcom zrealizowania ich zamierzeń. Za wyrzutnią biegnie już zwykła droga polna. W pewnym miejscu (9 km) drogę ucina prawie pionowa ściana piasku. Wchodzimy na górę i stajemy zaskoczeni roztaczającym się widokiem. To „polska Sahara” — jedne z największych w Europie wydmy wędrujące. Przy silnym wietrze zachodnim nad powierzchnią wydmy unosi się kilkudziesięciocentymetrowa mgiełka lotnego piasku siekącego po nogach, wciskającego się w oczy i w zęby. Prędkość przesuwania się wydmy dochodzi do 10 m rocznie. Niesie ona polom i domostwom nieuchronną zagładę. Stopniowo zasypywane jest również jezioro i nawet las nie potrafi powstrzymać jej pochodu.

Wydmy
Wydmy

Piasek, przysypujący drzewa, nie łamie nawet najdrobniejszych gałązek, nie niszczy igieł, szyszek czy liści. Można to łatwo stwierdzić, odkopując ostrożnie zasypaną gałąź. Zgubne jest tylko w tym przypadku odcięcie dostatecznej ilości tlenu do korzeni. Rośliny po prostu duszą się.
Wydmy, które obserwujemy, nie są celowo umacniane przez człowieka. Dzięki temu można śledzić naturalne działanie sił przyrody, co jest zresztą ideą wszystkich parków narodowych.
Brniemy dalej po wędrujących piaskach południowym brzegiem mierzei, aby od strony zawietrznej móc lepiej obserwować proces przemieszczania się wydmy.
Ciekawy jest również młody olszynowy las, rosnący wzdłuż brzegów jeziora. Stanowi on jedno z końcowych ogniw w procesie zarastania przez roślinność, zbiorników wodnych. Od strony jeziora rzeka Łeba nanosi muł, a od strony mierzei wiatr przynosi piasek. Jezioro staje się coraz płytsze, co umożliwia dalsze wkraczanie roślinności. Od zbiorowisk roślin wodnych o liściach pływających, poprzez szczególnie tutaj szeroki pas szuwarów, złożonych z trzciny oraz różnych gatunków sitowia, przez podmokłe łąki i zarośla kruszyny dochodzimy do olszyn.
W zagłębieniach wydmowych napotykamy ślady niemieckiej szkoły, pilotów szybowcowych, założonej w roku 1930 w tym właśnie miejscu, z uwagi na bardzo korzystne warunki powstawania prądów wznoszących. W okresie II wojny światowej ćwiczyły na wydmach niemieckie wojska z „Afrika-Korps”.
W XVIII stuleciu zasypana została tutaj wieś Łączki. Wchodzimy na najwyższą z wydm na mierzei — na Łącką Górę (42 m. npm.). Widok z tej góry jest naprawdę niezapomniany. Swoisty urok sfalowanej nadmorskiej pustyni pozostaje w pamięci wrażliwego na piękno turysty.

Tagi: hotele Łeba, Łeba wczasy, tanie noclegi nad morzem Łeba

You May Also Like