Kopalnia soli w Wieliczce

GROTY KRYSZTAŁOWE
Obie groty kryształowe nie są dziełem człowieka lecz przedziwnym tworem samej przyrody. Mieszczą się one w II poziomie kopalni, tj. mniej więcej na tej samej głębokości co kaplica księżnej Kingi, w odległości około 2,5 km na wschód od szybu turystycznego.
Wnętrze pierwszej groty ma kształt owalnej rotundy o wysokości do 5 m i o średnicach około 6 i 8 m. Otaczający ją górotwór stanowią różne utwory solne, a zwłaszcza tzw, „zuber”, będący zlepkiem grubych ziaren soli z iłem i piaskiem. Od wewnątrz, ściany i sklepienie groty inkrustowane są gęsto skupiskami przepięknych i jak szkło przejrzystych kryształów soli. Są to sześciany i prostopadłościany różnej wielkości (o krawędziach do 20 cm), posklejane ze sobą w bardzo różnoraki sposób. Ich fantastyczne spiętrzenia, przy dobrym oświetleniu, są urzekająco piękne.
Druga natomiast grota, usytuowana w pobliżu pierwszej, ale nieco wyżej, jest nieregularną pieczarą, której strop, cały w uskokach i gzymsach, oraz ściany zbudowane są z soli kryształowo czystej. Mnóstwo tu wnęk zaułków, półotwartych szczelin, wymoszczonych skupiskami kryształów idealnie czystych.
Obie groty stanowią przyrodniczy unikat w skali światowej i pozostają pod nadzorem Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody. Jak dotąd, nie są one udostępnione dla ogółu zwiedzających, gdyż górotwór w tamtym rejonie kopalni zbyt wyeksploatowany, jest niespokojny i groźny.

 

PODZIEMNE SANATORIUM
Podziemne sanatorium alergologiczne nie jest udostępnione do zwiedzania. Istnieje ono od 1964 r., a przeznaczone jest do leczenia schorzeń górnych dróg oddechowych, zwłaszcza astmy oskrzelowej, przez wykorzystanie właściwości leczniczych mikroklimatu kopalni. Kuracjusze mieszkają na powierzchni, komory lecznicze natomiast znajduję się na poziomie V kopalni, na głębokości 211 m. Pacjenci przebywają w nich do 6 godzin no dobę, a jeden cykl leczenia trwa 24 dni. Obecnie z leczenia korzysta ok. 40 kuracjuszy stacjonarnych i ok. 20 pacjentów ambulatoryjnych. Założycielem wielickiego ośrodka terapii podziemnej był – przy technicznej pomocy ówczesnego kierownictwa kopalni — doc. dr hab. Mieczysław Skulimowski.
Doskonałe wyniki leczenia sprawiły, że z dniem 1 stycznia 1976 r. wielicki ośrodek leczniczy wszedł w skład nowo utworzonego zespołu Uzdrowisk Krakowskich jako Oddział w Wieliczce. Równocześnie opracowano następujący plan inwestycyjny: w latach 1976-1985 rozbudować Uzdrowisko Wieliczka do 1000 miejsc! Nowe uzdrowisko, zlokalizowane na wzgórzu Rożnowej poza miastem, posiadać będzie 4 sanatoria i 1 szpital (po 200 łóżek), tudzież zakład przyrodoleczniczy oraz kompleks budynków usługowych i administracyjnych, a wszystko w otoczeniu parku zdrojowego o powierzchni około 40 ha. W tym samym czasie w podziemiach kopalni, na poziomie V, powstanę no obszarze 40×100 m nowe obiekty lecznicze, mogące pomieścić wszystkich kuracjuszy Uzdrowiska. Takie były plany. Ich realizacja, niestety musi poczekać aż kraj wydobędzie się z kryzysu.

You May Also Like